«Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΠΝΕΕΙ ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ»

Αποτέλεσμα εικόνας για η γερμανική Ευρώπη

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΠΝΕΕΙ ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ

Στόχος της Συνθήκης της Ρώμης που υπεγράφη την 25.Μαρτίου 1957 (ΕΟΚ) από τις ιδρυτικές χώρες Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Ολλανδία ήταν η υλοποίηση της ιδέας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η συμβολή αυτών εις την λειτουργική δόμηση της πολιτικής Ευρώπης αποτέλεσε καθοριστικό βήμα για την πληρέστερη ενοποίηση της, με κοινή δράση για την οικονομική και κοινωνική πρόοδο καθώς και για τους όρους διαβίωσης και απασχόλησης των λαών της, με συντονισμένες δράσεις για την εμπέδωση των αξιών, της ισότητας, της αλληλεγγύης και της εμπιστοσύνης, αλλά και για την εξασφάλιση της σταθερότητας, της επέκτασης της οικονομίας και της ισορροπίας εις τις συναλλαγές υπό συνθήκες θεμιτού ανταγωνισμού. Και όλα αυτά προς αποτροπή νέων πολεμικών συρράξεων μετά τις τραυματικές εμπειρίες των δύο Παγκοσμίων Πολέμων που ξεκίνησαν από ευρωπαϊκό έδαφος και αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα.

Η επέτειος των 60 χρόνων από την υπογραφή της ίδρυσης της ΕΟΚ/ΕΕ εορτάστηκε την 25η Μαρτίου 2017 με λαμπρές εκδηλώσεις από τα 27 κράτη-μέλη εις την ειδική Σύνοδο Κορυφής εις την Ρώμη με την υπογραφή της Διακήρυξης των Αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ανούσιες διαβουλεύσεις, ανεφάρμοστες υποσχέσεις και νέες διαβεβαιώσεις, οι οποίες δεν σηματοδοτούν παρά ένα ομιχλώδες σταθμό για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Εν ολίγοις η Διακήρυξη της Επετειακής Συνόδου Κορυφής υπογραμμίζει την υποχρέωση για εκπλήρωση στόχων οι οποίοι όμως, ως ήδη γνωστόν, είναι ανεφάρμοστοι λόγω της διαφορετικότητας, της έλλειψης ουσιαστικής σύγκλησης, κατανόησης, αλλά και λόγω των επικρατούντων εθνικών προτεραιοτήτων των κρατών-μελών της Ένωσης.

Διότι πέρα από τις εορταστικές εκδηλώσεις και τις συνηθισμένες γνωστές Συναντήσεις Κορυφής, το καίριο ερώτημα που τίθεται κάθε τόσο από τους πολίτες της Ευρώπης προς τους Ευρωπαίους Ηγέτες αλλά και τους Θεσμούς και τα όργανα της Ε.Ε. είναι το εξής: Σε τι συνίσταται το βαθύ νόημα της ύπαρξης της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης. και της Ευρωζώνης; Διότι κάθε τόσο ο καθείς από εμάς, γίνεται γνώστης των διαφόρων (έντονων) διχογνωμιών και αντιπαραθέσεων και της παντελούς έλλειψης ενότητας, ισότητας και αλληλεγγύης για τη χάραξη μίας κοινής πολιτικής προς αντιμετώπιση σοβαρότατων κοινών προβλημάτων που υπονομεύουν τις τύχες των Λαών της, αν όχι αυτό το μέλλον της Ευρώπης.

Μέγα σφάλμα είναι ο χαρακτηρισμός που δίνεται σε όλους εκείνους που εδώ και δύο δεκαετίες δικαιολογημένα ανησυχούν για την κατάντια και το μέλλον της Ε.Ε. τους οποίους και αποκαλούν τώρα «Ευρωσκεπτικιστές». Διότι οι κύριοι υπαίτιοι της λανθασμένης και ολέθριας πορείας που διανύει σήμερα η Ευρώπη χρησιμοποιούν εσκεμμένα τους «Ευρωσκεπτικιστές» ως άλλοθι και «εχθρούς της Ευρώπης», προκειμένου να αποκρύπτουν και να καλύπτουν τις καιροσκοπικές πολιτικές των εις βάρος της πλειονότητας των κρατών-μελών και των Λαών της Ευρώπης. Περί αυτού δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πλέον.

Πολλά παραδείγματα θα μπορούσε να παραθέσει κανείς για την εγκληματική συμπεριφορά των ολέθριων πρωταγωνιστών εις την ευρωπαϊκή αρένα: η άρνηση των για την πολυπόθητη από την πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών πολιτική και οικονομική Ένωση, για χάραξη ενιαίας, κοινής εξωτερικής πολιτικής προς φύλαξη και υπεράσπιση των συνόρων της Ευρώπης. Για ισόρροπη ανάπτυξη και καθιέρωση κοινών αξιών, την προβολή αλληλεγγύης και εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών προς αντιμετώπιση κοινωνικών και οικονομικών ανισορροπιών και προβλημάτων. Η παντελής απουσία της Ε.Ε. από τα διεθνή fora και τις αποφάσεις που λαμβάνονται.

Κι όλα αυτά την ίδια ώρα που μονομερείς ενέργειες κρατών-μελών που πλήττουν την αξιοπρέπεια, την υπερηφάνεια, τον πολιτισμό αλλά και την ευαισθησία των υπολοίπων εταίρων τους στην Ευρώπη. Όπως για παράδειγμα οι μυστικές διαπραγματεύσεις και η Συμφωνία του προκατόχου της κ.Μέρκελ, καγκελάριου Γκέχαρντ Σρέτερ, με την Ρωσία για την κατασκευή του αγωγού πετρελαίου προς τη Γερμανία και την Ευρώπη, με παράκαμψη του εδάφους της Πολωνίας επίσης κράτους-μέλους της Ε.Ε. μέσω της Βαλτικής Θάλασσας. Η οποία όχι μόνον προσέβαλε και πλήγωσε την εθνική υπερηφάνεια και την εμπιστοσύνη της Πολωνίας, αλλά ταυτόχρονα έφερε εις την μνήμη όλων των Πολωνών το Σύμφωνο του Γ’ Ράιχ με τον Στάλιν για τη διχοτόμηση της Πατρίδας των και μόλις λίγους μήνες μετά, το έτος 1939, τη διμέτωπη επίθεση της Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης κατά της Πολωνίας, που είχε ως συνέπεια την ισοπέδωση της και την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αναρίθμητες είναι, ως τόσο, οι περιπτώσεις, οι αποφάσεις και οι ενέργειες των ισχυρών τώρα πρωταγωνιστών της Ε.Ε. που ούτε εις το ελάχιστον αντικατοπτρίζουν τους στόχους, τις ιδέες και τα οράματα των Συνθηκών της Ρώμης, του Μάαστριχ και της Λισαβόνας προς εξασφάλιση της ευημερίας των λαών της Ευρώπης, ενώ παράλληλα, προκλητικά και ανεπίσημα, μετέφεραν το κέντρο λήψης των αποφάσεων της Ε.Ε. από τις Βρυξέλλες εις το Βερολίνο.

Το κλίμα σύρραξης εις την συνάντηση των Ηγετών της G20 στις Κάννες, κατά την δραματική νύχτα της 2ας Νοεμβρίου 2011, το οποίο περιγράφει ο πρώην Πρωθυπουργός της Ισπανίας Θαπατέρο σε βιβλίο του με χαρακτήρα απομνημονευμάτων υπό τον τίτλο «Το δίλημμα – 600 ημέρες ιλίγγου», αποτυπώνει το ζενίθ της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, την άθλια κατάντια και τα διάφορα μέτωπα εντός της Ε.Ε. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη μαρτυρία Ευρωπαίου ηγέτη από τα παρασκήνια της δυσκολότερης ίσως εποχής εις την ιστορία της Ε.Ε. Οι ανεπίτρεπτες για Ηγέτες ύβρεις με «γαλλικές εκφράσεις», οι σφοδρότατες συγκρούσεις και οι εντονότατες πιέσεις είχαν ως συνέπεια, εντός μόλις τριών εβδομάδων, τις παραιτήσεις των Πρωθυπουργών της Ελλάδος, της Ισπανίας και Ιταλίας κ.κ. Παπανδρέου, Θαπατέρο και Μπερλουσκόνι αντιστοίχως.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι εντός της Ε.Ε. οξύνεται η αντιπαράθεση μεταξύ ενός τμήματος κυρίως του Νότου και εκείνων των κρατών-μελών που, ως εκφραστές της δήθεν «προτεσταντικής ηθικής» και της «ιερότητας της εργασίας», κατέστησαν, εις βάρος όμως των Νοτίων, συλλέκτες τεράστιου πλούτου. Και όχι μόνο χρησιμοποιούν τώρα τα τεράστια κεφάλαια των μέσω των χρηματαγορών και των πολυεθνικών εταιρειών που ελέγχουν και μέσω της καιροσκοπικής πολιτικής και της θέσπισης Νόμων και Κανόνων εντός της Ε.Ε., αλλά μάλιστα, εις το όνομα της δήθεν «ιερότητας της εργασίας» και της «προτεσταντικής ηθικής» εκβιάζουν και υποτάσσουν τώρα τα υπόλοιπα κράτη-μέλη, «στραγγαλίζοντας» λαούς και κοινωνίες.

Όπως όμως η ανακήρυξη της ίδρυσης της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από τον Γερμανό Καγκελάριο Οτο φον Βίσμαρκ μέσα εις τα Ανάκτορα των Βερσαλλιών την 18η Ιανουαρίου 1871 μετά την ήττα της Γαλλίας εις το γάλλο-γερμανικό πόλεμο σήμαινε την ταπείνωση της Γαλλίας, έτσι και η συνάντηση των 4 Ηγετών Ολάντ, Μέρκελ, Τζεντιλόνι και Ραχόϊ την 6η Μαρτίου.2017 και πάλιν εις τα Ανάκτορα των Βερσαλλιών σημαίνει την τελευταία πράξη, το προοίμιο της αναπόφευκτης διάλυσης της Γερμανικής Ευρώπης.

Διότι οι Λαοί της Ευρώπης επιθυμούν μία ηγεσία αντί της κυριαρχίας, μία παγκόσμια κοινότητα κοινών συμφερόντων και όχι την δημιουργία αφέντη και υποτελών. Κάτι όλως αντίθετο με την ιδιοφυή στρατηγική και το οικουμενικό όραμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το πνεύμα του Ελληνισμού.

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης


Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.

2 σκέψεις σχετικά με το “«Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ ΠΝΕΕΙ ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ»

  1. Φιλελεύθερος ή Συντηρητικός;

    «Η​​​​ Υποταγή» του Μισέλ Ουελμπέκ κυκλοφορεί εδώ και καιρό. Υποθέτω λοιπόν ότι πολλοί θα την έχετε διαβάσει. Η υπόθεση είναι απλή. Σε ένα μέλλον όχι και τόσο μακρινό, τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία τις κερδίζουν οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι». Ο υποψήφιός τους έχει απέναντί του τη Μαρίν Λεπέν, με αποτέλεσμα οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις να συνταχθούν μαζί τους. Οπως λέει ο Ουελμπέκ οι μουσουλμάνοι δεν ενδιαφέρονται για την οικονομία, οπότε τα αφήνουν στους σοσιαλιστές. Στη σκηνή βρίσκονται ακόμη ο Βαλς και ο Μπαϊρού, ο οποίος γίνεται πρωθυπουργός. Οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» ασχολούνται κυρίως με την παιδεία.

    Ο αφηγητής, καθηγητής Λογοτεχνίας στη Σορβόννη, είναι ειδικός στον Ουισμάν, συγγραφέα και κριτικό τέχνης, έναν από τους απολογητές της παρακμής του δυτικού πολιτισμού ο οποίος ακολούθησε τον δρόμο του καθολικισμού. Η νέα κυβέρνηση νομοθετεί ότι όσοι διδάσκουν οφείλουν να έχουν ασπασθεί τον μουσουλμανισμό, ο αφηγητής παραιτείται, επισκέπτεται το μοναστήρι όπου είχε ζήσει ο Ουισμάν, κάπου στο Πουατιέ όπου ο Κάρολος Μαρτέλ σταμάτησε την αραβική επέκταση τον όγδοο αιώνα. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, εργένης, αφού η τελευταία του ερωμένη, Εβραία, έχει ήδη μεταναστεύσει στο Ισραήλ, επισκέπτεται πρώην συνάδελφό του ο οποίος έχει γίνει μουσουλμάνος, έχει δύο νόμιμες συζύγους –η μία δεκαπεντάχρονη– και έχει γράψει έναν εκλαϊκευμένον οδηγό για το Ισλάμ. Με τον Νίτσε ανά χείρας ξηλώνει ένα ένα τα επιχειρήματα υπέρ του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

    Μαθαίνει βέβαια ότι, χάρη στη Σαουδική Αραβία, η Σορβόννη είναι πλέον πλούσια και ξέρει να αμείβει το διδακτικό της προσωπικό, όμως η απόφασή του να αφεθεί στον πειρασμό δεν έχει οικονομικά κίνητρα. Στην τελική του απόφαση τον οδηγεί το πνευματικό και υπαρξιακό κενό που αισθάνεται. Εχοντας, όπως ομολογεί, ολοκληρώσει το έργο του, μόνος του, σ’ ένα Παρίσι όπου κυκλοφορούν γυναίκες με μαντίλες, σκέφτεται ότι η αλλαγή δεν είναι και τόσο τραγική. Στο κάτω κάτω, αν ξαναμπεί στην αίθουσα διδασκαλίας θα έρθει και πάλι σε επαφή με τις νέες φοιτήτριες, και μπορεί να διαλέξει μία απ’ αυτές για σύζυγο, μία από τις συζύγους του. Το ενδιαφέρον με την αφήγηση του Ουελμπέκ είναι ότι την απόφαση του ήρωά του να γίνει μουσουλμάνος τη μεταφέρει σε δυνητικό λόγο. «Θα πήγαινα στο Μεγάλο Τέμενος, θα ήταν παρών και ο πρύτανης…» Η υπόθεση παραμένει ανοικτή.

    Στην πραγματικότητα, υπάρχουν δύο υποθέσεις. Η πρώτη είναι η πολιτική δυστοπία. Υπάρχει περίπτωση στο ορατό μέλλον στην καρδιά της Ευρώπης να επικρατήσουν μουσουλμάνοι; Ο συγγραφέας, που δεν διακρίνεται για την πολιτική του ορθότητα, συνδέει τη μουσουλμανική επικράτηση με τη σύγκρουση ευρωπαϊκού Νότου με τον Βορρά. Μια ανασύσταση της Αυτοκρατορίας του Αυγούστου που θα περιλαμβάνει και το Μαγκρέμπ. Ομως αυτό είναι το εύκολο. Το δύσκολο είναι η δεύτερη υπόθεση.

    Η δεύτερη υπόθεση αφορά στη συνείδηση του ήρωα και στην ευκολία, ή μάλλον στην αδράνεια, η οποία τον οδηγεί στην «Υπακοή». Μια παράδοση η οποία δεν έχει μόνον πολιτικά χαρακτηριστικά, όπως αυτά που οδήγησαν πολλούς να συμβιβασθούν με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα του Μεσοπολέμου, τον κομφορμισμό που καταγράφει ο Μπερτολούτσι στον «Κομφορμίστα» ή τον ήρωα του Κέσλερ στο «Μηδέν και το Απειρο» που έως το τέλος δεν αρνείται την ιδεολογία του, τον κομμουνισμό. Η παράδοσή του είναι πολιτισμική. Στην «Υπακοή», ο καθηγητής της Σορβόννης δεν προβάλλει καμιά πολιτισμική αντίσταση. Δεν υπάρχει τίποτε στον δικό του πολιτισμό, στη «σοσιαλδημοκρατική του παιδεία», όπως την αποκαλεί, το οποίο να του επιτρέπει να αντισταθεί στη θεοκρατική υπακοή.

    Είναι η συνείδηση του δυτικού ανθρώπου τόσο ευάλωτη; Η απάντηση του φιλελευθερισμού είναι απλή. Η πρόοδος μπορεί να έχει παρόδους, όμως δεν έχει όπισθεν. Οι δυτικές κοινωνίες μπορεί να έχουν προβλήματα, μπορεί να περνούν κρίσεις, όμως δεν μπορούν να οπισθοδρομήσουν. Είμαστε παιδιά του Διαφωτισμού, και ως παιδιά του Διαφωτισμού μπορούμε να κρίνουμε την αξία των περιουσιακών μας στοιχείων. Το ανθρώπινο σύμπαν δεν μπορεί να αρκεσθεί στην υπόσχεση καταπολέμησης της ανεργίας, στα χαμηλά επιτόκια και στον καθαγιασμό της ανοχής απέναντι στο διαφορετικό. Ο κόσμος, όση καλή θέληση κι αν έχουμε, δεν είναι ένα απέραντο κοκτέιλ πάρτι δημοσίων σχέσεων και επιχειρηματικών σχεδίων. Η Ιστορία δεν έχει τελειώσει. Η Ιστορία κουβαλάει την αρχαϊκή ιλύ της. Κάποτε η πολιτική Ευρώπη θα το αντιληφθεί. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι αργά.

    Η Ελλάδα, ως συνήθως, ακολουθεί με καθυστέρηση. Ο φιλελευθερισμός, που μέχρι πριν από μερικά χρόνια ήταν στην παρανομία, θεωρείται η τελευταία ανακάλυψη της κοινωνικής τεχνολογίας. Αντιμετωπίζεται ως πολιτικό γκάτζετ, αποτροπαϊκό του βρικολακιασμένου αριστερού φρονήματος. Υπάρχουν και οι Κνίτες του φιλελευθερισμού. Οσοι τον αντιμετωπίζουν ως ιδεολογία παραγνωρίζοντας ότι η αξία του έγκειται στο γεγονός ότι ο φιλελευθερισμός δεν γεννήθηκε για να διορθώσει τον κόσμο, αλλά για να τον διαχειρισθεί. Και η διαχείριση σημαίνει αποδοχή ορισμένων αξιών που ξεπερνούν τη συγκυρία. Ποιες είναι αυτές οι αξίες για την ελληνική κοινωνία, και ποιες για την ευρωπαϊκή, τώρα που τελειώνουμε με το αριστερόμετρο; Αυτές πάντως θα μας βοηθήσουν να αντισταθούμε στην υπακοή.
    Φιλελεύθερος ή συντηρητικός; Φιλελεύθερος και συντηρητικός. Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω.


    Έντυπη Καθημερινή

    Τάκης Θεοδωρόπουλος

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Η ταλαιπωρημένη δερμάτινη τσάντα του κ. υπουργού

    Θα σας πω μία ιστορία για έναν υπουργό, μία ταλαιπωρημένη από την χρήση δερμάτινη τσάντα και τους ορκισμένους μουτζαχεντίν του «αρχηγού». Είναι μία ιστορία έρωτα, αφοσίωσης και προδοσίας. Θα σας την μεταφέρω όπως ακριβώς μου την είπαν εκείνοι που την έζησαν. Είναι μία από τις ιστορίες εκείνες που άλλαξαν βαθιά τον τρόπο με τον οποίον οι άνθρωποι συνέχισαν να βλέπουν τον κόσμο.

    Υπάρχει μία σημαντική διαφορά μεταξύ των πρώτων χρόνων του ΠΑΣΟΚ και των σημερινών του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί στα δύο κόμματα να υπάρχει το ίδιο DNA, να τα έφερε στην εξουσία η ίδια γενεσιουργός δύναμη, αλλά στο τέλος μπορεί κανείς να διακρίνει μία σημαντική διαφορά: Σε εκείνα τα πρώτα χρόνια της «αλλαγής» υπήρχε έντονο το στοιχείο της αθωότητας. Ο πολύς κόσμος υπηρετούσε μία ιδέα. Σωστή ή λάθος, δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. Οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ ήταν στα μάτια του κόσμου οι αρχάγγελοι της κάθαρσης, μέλη ενός τάγματος ηρώων που ήρθαν για να τους «δικαιώσουν».

    Σήμερα δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι ισχύει το ίδιο πράγμα. Εκείνοι που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία είναι πλέον συνειδητοποιημένοι ψηφοφόροι. Ξέρουν αν τους λένε αλήθεια ή ψέματα, ξέρουν για ποιον λόγο κάνουν αυτή την επιλογή κι όχι κάποια άλλη. Τους λείπει η αίσθηση της αθωότητας. Ποιος μπορεί, όμως, να τους κατηγορήσει γι’ αυτό, όταν υπάρχουν ιστορίες σαν κι αυτές που αμέσως τώρα θα σας διηγηθούμε;

    Ο κ. υπουργός σε έπειθε αμέσως ότι ήταν ένας απλός, συνηθισμένος, καθημερινός άνθρωπος. Σαν να μην είχε περάσει ούτε μία ημέρα από τότε που αγωνιούσε για να βγάλει το μεροκάματό του στις δικαστικές αίθουσες. Κι εκείνο που έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το γεγονός ότι οδηγούσε το ίδιο αυτοκίνητο επί σειρά ετών, ότι είχε αρνηθεί τα μεγαλεία του υπουργείου. Το σύμβολό του, όμως, το σήμα κατατεθέν του ήταν η ταλαιπωρημένη δερμάτινη τσάντα που είχε πάντα μαζί του, στο υπουργείο, στον δρόμο, στα υπουργικά συμβούλια. Ήταν μία τσάντα βαθιά χαραγμένη από τον χρόνο και την χρήση.

    Οι στενοί του συνεργάτες έπιναν νερό στο όνομά του. Ήσαν διατεθειμένοι να θυσιάσουν ατελείωτες ώρες για να μπορέσει να βγει το έργο του υπουργείου. Δεν δεχόντουσαν πρόσθετες αμοιβές για να μην πει κάποιος ότι ο υπουργός φρόντιζε κατά κάποιο τρόπο τα δικά του παιδιά. Είχαν ξεχάσει οικογένειες και ωράρια για να μπορέσει ο δικός τους άνθρωπος να κερδίσει την μάχη της πολιτικής, έναντι των μεγαθηρίων που ανταγωνιζότανε εκείνη την περίοδο. Τον αγαπούσαν οι συνεργάτες του και αισθανόντουσαν όμορφα. Όχι μόνο γιατί ήσαν δεμένοι σαν ομάδα, αλλά ένιωθαν ότι συμμετείχαν σε έναν κοινό καλό σκοπό, σε μία ανώτερη αποστολή.

    Ένα απόγευμα, από εκείνα που είχαν ξεχάσει ότι το ωράριο των υπολοίπων εργαζομένων είχε λήξει, κάποιος από τους παραβρισκόμενους άνοιξε την συζήτηση για την τσάντα του υπουργού. Αφορμή στάθηκε το απογευματινό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ που τον έδειχνε να εισέρχεται στο υπουργικό συμβούλιο με εκείνη την γνωστή δερμάτινη ταλαιπωρημένη τσάντα. Και πρότεινε ο άνθρωπος να συγκεντρώσουν όλοι χρήματα και να κάνουν δώρο στον υπουργό τους, στον δικό τους αγαπημένο, ένα δώρο: Μία καινούργια δερμάτινη τσάντα. Όπως και συνέβη. Τα χρήματα δεν ήσαν έτσι κι αλλιώς πολλά, αλλά το σκέφτηκαν. Αυτοί και μόνο αυτοί σκέφτηκαν να κάνουν στον αγαπημένο τους υπουργό δώρο μία καινούργια τσάντα. Την επόμενη ημέρα η τσάντα αγοράστηκε και παραδόθηκε σε μία σεμνή τελετή όπου κυριάρχησε έντονα το συγκινησιακό στοιχείο…

    Πέρασε αρκετός καιρός. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν πλέον στην εξουσία. Κι ένα μεγάλο σκάνδαλο συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη, σκοτώνοντας και τα τελευταία ψήγματα αθωότητας που είχαν μείνει. Στα δημοσιευθέντα στον Τύπο σημειώματα των πρωταγωνιστών με τα αστεία ψευδώνυμα οι συνεργάτες του κ. υπουργού αναγνώρισαν τον γραφικό χαρακτήρα του προϊσταμένου τους, του φίλου τους, του αρχηγού τους! Ήταν ένα σοκ. Εκείνοι τον χαιρόντουσαν για τον λιτό τρόπο ζωής του, για το παλιό αυτοκίνητο και την παλιά φθαρμένη δερμάτινη τσάντα και αυτός είχε εκατομμύρια. Τους κορόιδευε! Ακριβώς επειδή είχε κλέψει εκατομμύρια προσπαθούσε να περάσει απαρατήρητος. Όπως οι κλέφτες που έκαναν μία μεγάλη μπάζα και δεν άλλαζαν συνήθειες για να μην δώσουν στόχο στην αστυνομία. Δεν τους πείραξαν τόσο οι χαμένες εργατοώρες. Ούτε καν ότι ο άνθρωπός τους αποδείχτηκε κλέφτης. Τους πείραξε το θέατρο που τους έπαιξε την ώρα που δεχότανε την καινούργια δερμάτινη τσάντα.

    Για να μην ξεχνάμε πως ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και ποιοι ακριβώς τον έφεραν.


    Θανάσης Μαυρίδης

    thanasis.mavridis@liberal.gr

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.