…χτυπάμε τη διαπλοκή, αλλάζουμε σελίδα στη χώρα, φέρνουμε την ανάπτυξη

«Σύριζα, Σύριζα», χτυπάμε τη διαπλοκή, αλλάζουμε σελίδα στη χώρα, φέρνουμε την ανάπτυξη.
Ρε αμέτε στο γέρο διάολο καθυστερημένα, μας καταδικάσατε κι’ ακόμη δεν λέτε ν’ αυτοκτονήσετε.


3 σκέψεις σχετικά με το “…χτυπάμε τη διαπλοκή, αλλάζουμε σελίδα στη χώρα, φέρνουμε την ανάπτυξη

  1. Μεγάλη συμπροσευχή στην Αθήνα – Παρούσα η κυβέρνηση, απών ο Χριστός

    Φωτογραφίες – Μουσουλμάνοι, Εβραίοι και ινδουιστές παρόντες – Διάβασαν Παλαιά Διαθήκη!!

    Για όσους δεν γνωρίζουν η παγκοσμιοποίηση, η οποία στην τελική της μορφή προβλέπει μία παγκόσμια κυβέρνηση, επιδιώκει να έχει, μεταξύ άλλων, μία κοινή θρησκευτική πλατφόρμα για όλους τους πολίτες, προκειμένου να τερματιστούν, δήθεν, τα μίση και οι αλληλοσπαραγμοί.

    Οι θρησκείες θα καταργηθούν και θα συγχωνευτούν σε μία και μοναδική, η οποία θα περιέχει τα πάντα, εκτός από τα λόγια του Χριστού. Αυτός είναι άλλωστε και ο πραγματικός σκοπός, συν το «μάντρωμα» όλων σε ένα μεγάλο μαντρί, αντί για τα πολλά μικρά που υπάρχουν.
    Αυτό που συνέβη στην Ελλάδα δεν το μετέδωσε κανείς, πλην της ιστοσελίδας της κρατικής τηλεόρασης.

    Την Τρίτη 23 Μαΐου στο ξενοδοχείο Divani Caravel πραγματοποιήθηκε το 3ο Εθνικό Συμπόσιο

    Ειρήνης, υπό την αιγίδα της Αχμαντίγια Μουσουλμανικής Κοινότητας Ελλάδος. Υπό την αιγίδα των μουσουλμάνων δηλαδή.

    Ο ειδικός στο Ισλάμ, επίκουρος καθηγητής Ιστορίας Θρησκευμάτων της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Μιχάλης Μαριόρας, έκανε μια μικρή παρουσίαση της κοινότητας Αχμαντίγια, μιλώντας, όπως σχολιάζει η ΕΡΤ, με θέρμη για τον πνευματικό της ηγέτη, Χάντρατ Μίρζα Μασρούρ Άχμαντ, τον οποίον γνώρισε από κοντά στο Λονδίνο.
    Τον ενωτικό τόνο του διαθρησκευτικού διαλόγου έθεσε ο πρεσβευτής της Δημοκρατίας της Τσεχίας, Jan Bondy, διαβάζοντας ένα κείμενο του πρώην προέδρου της Τσεχίας και θεατρικού συγγραφέα Βάτσλαβ Χάβελ, με το οποίο καλούσε το 2001 τις παγκόσμιες θρησκείες να ενωθούν σε μία πνευματική συμμαχία!!!
    Την Πανθρησκεία δηλαδή υπό την αιγίδα του παγκόσμιου κράτους.

    Εκεί ήταν και ο ραβίνος Αθηνών Γκαμπριέλ Νεγρίν, ο οποίος μίλησε για την κοινή καταγωγή όλων μας από τον Γιαχβέ (καμία σχέση με τον Χριστό).
    Αναφέρθηκε και στο προσφυγικό, λέγοντας πως η ευρωπαϊκή οικογένεια καλείται να αγκαλιάσει έναν αδερφό από τον ίδιο πατέρα (τον Γιαχβέ-Αλλάχ): την μουσουλμανική κοινότητα. Ούτε λόγος να πάνε «πρόσφυγες και μετανάστες» προς το Ισραήλ.
    Χρησιμοποίησε δε και την Παλαιά Διαθήκη!
    «Τι ωραιότερο και τι θερμότερο, να συνευρίσκονται τα αδέρφια» (Ψαλμός 133 Δαυίδ).

    Εκπρόσωπος της ορθόδοξης εκκλησίας δεν φαίνεται να έδωσε το «παρόν».
    Ωστόσο, υπήρχε εκπρόσωπος της ελλαδικής κυβέρνησης. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Μάρκος Μπόλαρης, τόνισε την σημασία του διαθρησκευτικού διαλόγου (Πανθρησκεία) ως «γέφυρας επικοινωνίας για έναν κόσμο με πρόταγμα την ανθρωπιά».

    Από την πλευρά του, ο ιμάμης της ελληνικής κοινότητας Αχμαντίγια, Atta-Ul Naseer, εξήρε το…

    «ανοιχτό μυαλό» των παρευρισκομένων στο συμπόσιο εκπροσώπων όλων των θρησκειών. Είναι ο εκπρόσωπος στην Ελλάδα του Χάντρατ Μίρζα Μασρούρ Άχμαντ, Χαλίφη του Ισλάμ.
    Λανθασμένα υπογράμμισε πως το Ισλάμ δεν διδάσκει τη βία εναντίον αθώων ανθρώπων, καθώς στο Κοράνι υπάρχουν χωρία που διατάσσουν την σφαγή και τον βασανισμό απίστων.
    Στο συμπόσιο παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων και ο πρέσβης της Βραζιλίας στην Ελλάδα, Cesario Melandonio Nedo, ο πρόεδρος της κοινότητα Σιχ του Ταύρου Rajbeer Singh, εκπρόσωποι του ιταλικού καθολικού κινήματος των Φοκολάρι, καθώς και εκπρόσωποι πολλών πρεσβειών και κοινοτήτων της Αθήνας.

    Η εμβληματική φράση της κοινότητας Αχμαντίγια «Αγάπη για όλους, Μίσος για κανέναν» τους βρήκε όλους σύμφωνους. Το συμπόσιο έκλεισε με μία κοινή προσευχή όλων για την… ειρήνη, την έλευση δηλαδή ενός παγκόσμιου βασιλιά, ο οποίος θα την εξασφαλίσει, όπως ορίζουν τα ιερά βιβλία των απανταχού θρησκειών, εκτός από αυτούς που ακολουθούν μόνο τα Λόγια του Χριστού.
    Προς τα πού προσευχήθηκαν! Ίσως να γνωρίζει να μας πει ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης!

    Μου αρέσει!

  2. π. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ: ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

    π. Γ. Μεταλληνός: «ο Οικουμενισμός αποδείχθηκε πλέον ως εκκλησιολογική αίρεση, ως ένας «δαιμονικός συγκρητισμός», που επιδιώκει μία ομοσπονδιακή ενότητα της Ορθοδοξίας με την δυτική αιρετική πανσπερμία»!

    Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Μεταλληνού

    Ο Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) διείδε την κατάληξιν των οικουμενιστικών σχέσεων. Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ απεμακρύνθη από το Π.Σ.Ε. το 1961. Ο καθ. Ιωάννης Καρμίρης εδήλωσε το 1953: η άνευ όρων συμμετοχή της Ορθοδοξίας εις δογματικά συνέδρια δεν είναι σύμφωνος προς την διδασκαλίαν των επτά Οικουμενικών Συνόδων και των μεγάλων Πατέρων αυτής.

    Εις την Σχολήν Γονέων Κατερίνης, την 22αν Φεβρουαρίου 2016, ωμίλησαν ο π. Γεώργιος Μεταλληνός και ο Μοναχός π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης. Ο μεν πρώτος προέβη εις μίαν κριτικήν θεώρησιν του οικουμενισμού, ενώ ο π. Αρσένιος παρουσίασε προβλήματα της ετοιμαζομένης Πανορθοδόξου Συνόδου με βάσιν τις επιστολές προς την Ιεράν Σύνοδον του Αγίου Ναυπάκτου, του Αγίου Λεμεσού και του Καθηγητού Δ. Τσελεγγίδη. Εις την συνέχειαν δημοσιεύεται το κείμενον του π. Γεωργίου Μεταλληνού.

    Η τραγωδία του σχίσματος (1054) και η οδυνηρή παράτασή της, ως και οι καταθλιπτικές πολιτικές εξελίξεις στον χώρο της Ανατολής, λειτούργησαν ως προϋπόθεση μιας σειράς διαλογικών προσπαθειών για την αποκατάσταση της ενότητας, με την επιστροφή των αιρετικών – σχισματικών στο ένα και αδιαίρετο εκκλησιαστικό σώμα για την σωτηρία τους: Με τις αιρέσεις και τα σχίσματα το ένα και αδιάτμητο εκκλησιαστικό σώμα, ως σώμα του Ιησού Χριστού, δεν διαιρείται, αλλά -κατά τον ιερό Χρυσόστομο- «το σεσηπός εκκόπτεται». Ο διάλογος ανήκει στην ουσία του αυθεντικού Χριστιανισμού, έχει δε εισαχθεί και εξαγιασθεί από τον ίδιο τον Δημιουργό στον ανθρώπινο βίο. «Δεύτε διαλεχθώμεν» λέγει ο Θεός (Ησ. 1, 18) στο πλάσμα Του. Η λατρεία μας, άλλωστε, είναι ένας συνεχής διάλογος Πλάστου και πλάσματος για την σωτηρία του ανθρώπου, όπως και η «ατομική» προσευχή. Την οδό του διαλόγου με τα αποσχιζόμενα από το Σώμα του Χριστού τέκνα της ακολουθεί η Ορθοδοξία.

    Μετά το μεγάλο σχίσμα (1054) και ως τον 15ο αιώνα έγιναν, μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Χριστιανοσύνης – Ορθοδοξίας δηλαδή και Παπισμού – περισσότεροι από 11 διάλογοι, με κορύφωση την Συν­οδο Φερράρας – Φλωρεντίας (1438 -39), που απεδείχθη ψευδοσύνοδος – ουνιτική και αιρετική και γι᾽ αυτό την απέρριψε η Ορθοδοξία, ενώ ο Παπισμός προσπαθεί αιώνες τώρα να την επιβάλει στην Ορθόδοξο Ανατολή.

    Οι προ της αλώσεως (1453) ενωτικοί διάλογοι ήσαν καταδικασμένοι σε αποτυχία από την γένεσή τους, διότι κινητήρια δύναμή τους ήταν η πολιτική στοχοθεσία της διασώσεως του Βυζαντινού Κράτους και των συνδεομένων με αυτό υλικών συμφερόντων. Αυτό – τηρουμένων των αναλογιών – είναι ευδιάκριτο και στις σημερινές οικουμενι(στι)κες σχέσεις, με τη σχετικοποίηση της Πίστεως και την «Χρήση» της από τους διαλεγομένους, για την εξυπηρέτηση «σκοπιμοτήτων κοσμικού χαρακτήρος, επιβαλλομένων από την Νέα Παγκόσμια Τάξη (Νέα Εποχή – New Age), που τελικά κατευθύνει και τους διαχριστιανικούς και τους διαθρησκειακούς διαλόγους προς πραγμάτωση της «Πανθρησκείας» και την επίτευξη της «Παγκοσμιοποίησης».

    Προσπάθειες διαχριστιανικού διαλόγου έγιναν και μετά την άλωση (1453), στην διάρκεια της δουλείας. Η στάση της Ορθοδοξίας, σ᾽ όλη την διάρκεια της δουλείας (οθωμανοκρατίας και λατινοκρατίας), υπαγορευόταν από την Πίστη στον Χριστό και την αγάπη προς την (σώζουσα) Αλήθεια, και όχι από την πολιτική κατάσταση, όπως θέλουν οι «επιφανείς» οικουμενιστές μας. Η υπόδουλη Ρωμηοσύνη εγνώριζε την αποχριστιανοποιημένη «Δύση» περισσότερο και αυθεντικότερα από όσο οι ουνιτίζοντες ημέτεροι σήμερα, που οι αγαπολογικές σχέσεις οδηγούν σε συσκότιση της συνειδήσεως και συνεχείς υποχωρήσεις. Τα βασικά πορίσματα της έρευνας για την στάση των Ορθοδόξων, και μάλιστα του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, κατά την δουλεία, μπορούν να συνοψισθούν στα εξής:

    α) Η Ορθόδοξος Εκκλησία από τον 15ο ως τα τέλη του 19ου αιώνα παρέμεινε αμετακίνητη στη στάση της απέναντι στον δυτικό χριστιανισμό, τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό (Λουθηριανισμό, Καλβινισμό, κ.λπ.) και τον Αγγλικανισμό, που χαρακτηρίζονται σαφώς ως αιρέσεις και αποσχίσεις από τη Μία Εκκλησία, την Ορθοδοξία.
    β) Εκφράζεται θετικά η ορθόδοξη εκκλησιαστική πίστη και αποκρούονται οι πλάνες των δυτικοχριστιανικών Ομάδων, διότι έχουν στερηθεί τον χαρακτήρα της Εκκλησίας.
    γ) Παραμένει, έτσι, ακμαία η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία, κατά την οποία «ο μικρόν τι τούτων παραβαίνων ως σχισματικός και αιρετικός κατακρίνεται και αναθεματίζεται και ακοινώνητος παρά πάσι λογίζεται». Δεν πρόκειται για αθεμελίωτη εχθρότητα, αλλά για ομολογία της αληθείας.
    δ) Ομολογείται, επίσης, χωρίς περιστροφές, ότι «αυτή μόνη η των Ανατολικών Ορθοδόξων (πάλαι μεν Ελλήνων, νυν δε Γραικών και Νέων Ρωμαίων δια την Νέαν Ρώμην καλουμένων) Χριστιανών πίστις εστίν αληθής μόνη ακραιφνεστάτη».
    ε) Μόνη, συνεπώς, παραδεκτή βάση της εκκλησιαστικής ενώσεως είναι η απόλυτος «ενότης της πίστεως και η ομοφροσύνη στην πίστη των Αποστόλων, και των Πατέρων, στην Αγία Γραφή και στις Οικουμενικές Συνόδους, κατά την σχετική δήλωση του Αγίου Μάρκου: «Εν τοις θείοις δόγμασιν ουδαμού χώραν έχει ποτέ η οικονομία η συγκατάβασις».
    στ) Η στάση αυτή κορυφώνεται με την εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδο του 1895, η οποία απήντησε στον Πάπα Λέοντα ΙΓ´ που εκάλεσε τους Ορθοδόξους σε ένωση, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι «η Εκκλησία των επτά Οικουμενικών Συνόδων και των εννέα πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, επομένως η μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία, στύλος και εδραίωμα της αληθείας». Συνεπώς, η ένωση πρέπει να γίνη «εν τω ενί κανόνι της πίστεως και επί του θεμελίου της αποστολικής και πατροπαραδότου διδασκαλίας». Ειδικά ο Παπισμός χαρακτηρίζεται «Εκκλησία των καινοτομιών, της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των εκκλησιαστικών Πατέρων και της τε αγίας Γραφής και των όρων των αγίων Συνόδων», «Ουδέποτε εθεωρήθη ο Επίσκοπος Ρώμης ως η ανωτάτη αρχή και αλάνθαστος κεφαλή της Εκκλησίας».

    Σήμερα οι υψηλόβαθμοι Οικουμενιστές θεωρούν τον Πάπα (και ως αιρετικόν) κανονικό Επίσκοπο της Εκκλησίας της Ρώμης, που χαρακτηρίζεται «αδελφή Εκκλησία», όπως δηλαδή τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία!

    Η αταλάντευτη αυτή στάση της Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής Ηγεσίας απέναντι στην ετερόδοξη Δύση άλλαξε επίσημα στις αρχές του 20ου αιώνα, επί πατριαρχίας Ιωακείμ του Γ (†1912). Η ασυνέχεια αυτή γίνεται αντιληπτή και μόνο με την σύγκριση των δογματικοσυμβολικών κειμένων, από το 1902 και εξής, με εκείνα του 19ου αιώνα.
    Αυτό όμως σημαίνει, ότι εγκαινιάζεται στο εθναρχικό Κέντρο μία νέα στάση απέναντι στην αποκρουόμενη ως τότε Δύση, κατά το πνεύμα του φιλοδυτικισμού και των «οικουμενικών σχέσεων». Το κύριο σημείο αναφοράς δεν θα είναι πλέον η Ανατολή, αλλά η Δύση, με ο,τι αυτή εκφράζει. Η αλλαγή αυτή οριοθετείται από τρία σπουδαία Κείμενα του Οικουμενικού Θρόνου, την Εγκύκλιο του πατριάρχου Ιωακείμ Γ τὸ 1902, το Διάγγελμα του 1920 και την Εγκύκλιο του 1952. Η πρώτη πραγματοποιεί το οικουμενιστικό άνοιγμα στην Δυτική Χριστιανοσύνη, ενώ τα άλλα έχουν καθαρά προγραμματικό χαρακτήρα, εγκαινιάζοντας και προωθώντας την πορεία προς τον Οικουμενισμό με την «Οικουμενική Κίνηση». Η συμμετοχή μας σ’ αυτήν οδήγησε στις σημερινές ελεγχόμενες από την ορθόδοξη συνείδηση σχέσεις. Την επελθούσα αλλαγή μαρτυρεί η χρησιμοποιούμενη γλώσσα. Οι «αναδενδράδες», όπως χαρακτηρίσθηκαν οι δυτικές χριστιανικές ομάδες το 1902, γίνονται το 1920 «Εκκλησίες», κάτι, βέβαια, που επαινείται από τους Οικουμενιστές, δικούς μας και ξένους. Αυτό όμως σημαίνει προοδευτική εξίσωση των δυτικών Ομολογιών με την Μία Εκκλησία, την Ορθοδοξία. Στο σημείο αυτό είναι περισσότερο ειλικρινής ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ´, όταν το 2008 αρνήθηκε στον Προτεσταντισμό τον χαρακτήρα της «Εκκλησίας», την Ορθοδοξία δε εχαρακτήρισε «ελλειμματική», διότι δεν αποδέχεται το πρωτείο του.
    Με το Διάγγελμα του 1920 το Οικουμενικό Πατριαρχείο προσέφερε τον καταστατικό χάρτη για την στάση, που όφειλε να τηρήσει στο μέλλον η ορθόδοξη παράταξη μέσα στην Οικουμενική Κίνηση. Αν η Εγκύκλιος του 1902 άνοιξε τον δρόμο για την συμμετοχή μας στην Οικουμενική Κίνηση, το Διάγγελμα του 1920 προετοίμασε την είσοδό μας στο ΠΣΕ.
    Κατά τον καθηγητή Χρήστο Γιανναρά, η Εγκύκλιος «υποκαθιστά η αποσιωπά την αλήθεια της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και του υπαρκτικού μυστηρίου της σωτηρίας, για χάρη της κοινωνιστικής και πιετιστικής αντίληψης ενός ιδεολογικού χριστιανισμού, μια και σ’ αυτή «δεν υπάρχει ούτε υπαινιγμός της αλήθειας» (Αλήθεια και ενότητα της Εκκλησίας, Αθήνα 1997, σ. 196 επ.).
    Η επί Πατριάρχου Αθηναγόρα Εγκύκλιος του 1952 λειτούργησε ως ολοκλήρωση και επισφράγιση της προγραμματισμένης αυτής πορείας. Γι’ αυτό μεγάλοι ορθόδοξοι Θεολόγοι, όπως ο Ιωάννης Καρμίρης και ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ, παρά την αφοσίωσή τους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, δεν παρέλειψαν να εκφράσουν τον διστα-γμο τους στα ανοίγματα αυτά και τις επιφυλάξεις τους για τις μέσω αυτών δρομολογηθείσες εξελίξεις.
    Ο μεν π. Φλωρόφσκυ το 1961 απομακρύνθηκε από το ΠΣΕ, ο δε Ιωάννης Καρμίρης (το 1953) δηλώνει περίφροντις από τις εξελίξεις: «Είναι προφανές ότι η ανεπιφύλακτος και άνευ όρων συμμετοχή (της Ορθοδοξίας) εις δογματικά συνέδρια και η οργανική σύνδεσις αυτής μετά πολυαρίθμων ποικιλωνύμων Εκκλησιών και Ομολογιών και αιρέσεων επί βάσεως δογματικής και εκκλησιολογικής εν τω Παγκοσμίω Συμβουλίω των Εκκλησιών θα εσήμαινε παρέκκλισιν από της υπό του Πατριαρχικού Διαγγέλματος του 1920 χαραχθείσης γραμμής περί συν­εργασίας αυτής μόνον εν τοις ζητήμασιν του Πρακτικού Χριστιανισμού και γενικώς δεν θα ήτο σύμφωνος προς τας θεωρητικάς αρχάς της Ορθοδοξίας και την μακραίωνα παράδοσιν αυτής, ως και την διδασκαλίαν και πράξιν των επτά Οικουμενικών Συνόδων και των μεγάλων Πατέρων αυτής».
    Στην Εγκύκλιο του 1952 το Οικουμενικό Πατριαρχείο λέγει, ότι «δια της άχρι τούδε συμμετοχής της εις την παγχριστιανικήν Κίνησιν η Ορθόδοξος Εκκλησία εζήτησε κυρίως, ίνα γνωρίση και μεταδώ τοις ετεροδόξοις τον πλούτον της πίστεως, της λατρείας και της οργανώσεως αυτής, και την θρησκευτικήν άμα και ασκητικήν αυτής πείραν, πληροφορηθή δε και αυτή τας νέας μεθόδους και αντιλήψεις της εκκλησιαστικής ζωής και δράσεως αυτών». Φοβούμενος όμως την σχετικοποίηση της πίστεως, αισθάνεται την ανάγκη ο Ιωάννης Καρμίρης να υπογραμμίσει: «Η συμμετοχή των Ορθοδόξων… και η συν­εργασία… έχει την έννοιαν κοινωνίας αγάπης και ουχί κοινωνίας εν τη δογματική διδασκαλία και τοις μυστηρίοις».
    Τους αληθινούς στόχους όμως του διαχριστιανικού Οικουμενισμού δεν διστάζουν να ομολογούν διακεκριμένοι Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου, όπως ο Θυατείρων Γερμανός (Στρηνόπουλος), αναφερόμενος δια μακρών στο Διάγγελμα του 1920, το οποίο και συνέταξε μαζί με άλλους καθηγητές της Θεολ. Σχολής της Χάλκης. «Είναι ανάγκη, είπε, να συνειδητοποιήσουν οι Εκκλησίες ότι εκτός από την ενότητα, υπό την στενή της λέξεως έννοια…, υπάρχει και μία άλλη, πιο περιεκτική έννοια της ενότητος, κατά την οποία όλοι όσοι παραδέχονται την θεμελιώδη διδασκαλία της αποκαλύψεως του Θεού εν Χριστώ, και αποδέχονται Αυτόν ως Σωτήρα και Κύριο, θα έπρεπε να θεωρούν ο ένας τον άλλο ως μέλη του ιδίου σώματος και όχι ως ξένους». «Χωρίς να εισχωρήσουμε στην εξέταση των δογματικών διαφορών, που χωρίζουν τις Εκκλησίες», πρόσθεσε ο Θυατείρων, «πρέπει να καλλιεργήσουμε αυτήν ακριβώς την ιδέα της ευρυτέρας ενότητος…». Είναι φανερή εδώ η θεωρία περί «διευρυμένης Εκκλησίας», που απαιτεί την περιθωριοποίηση της πίστεως και του σωτηριολογικού χαρακτήρα του δόγματος, σ’ αντίθεση με την αποστολική και πατερική παράδοση, όλων των αιώνων.

    Καθαρότερα όμως τον σκοπό της Οικουμενικής Κινήσεως έδωσε ο επίσης διακεκριμένος Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εκ των πρωτεργατών της, πρώην Αμερικής Ιάκωβος σε συνέντευξή του το 1999 στο περιοδικό ΝΕΜΕΣΙΣ: «Πρώτον με επίκραναν οι πόλεμοι και δεύτερον η σχετική αποτυχία του Οικουμενικού Διαλόγου, ο οποίος απέβλεπε στην ένωση η την προσέγγιση των Εκκλησιών και κατόπιν γενικότερα όλων των θρησκειών». Είναι μια έντιμη ομολογία για τις επιδιώξεις της Οικουμενικής Κινήσεως και την διασύνδεσή της με τον πανθρησκειακό Διάλογο, αλλά και τις στοχοθεσίες της Νέας Εποχής, για την επίτευξη της Πανθρησκείας.

    Υπεύθυνη όμως και αντικειμενική κριτική στην Οικουμενική Κίνηση έχει ασκήσει ο όσιος Ιουστίνος (Πόποβιτς), χαρακτηρίζοντας τον Οικουμενισμό με τον ακόλουθο τρόπο: «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών Ουμανισμών με επικεφαλής τον Παπισμόν. Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικόν όνομά των είναι η παναίρεσις». Και διερωτάται: «Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί της Θεολόγοι, ακόμη και Ιεράρχαι, να επιζητούν την οργανικήν μετοχήν και συμπερίληψιν εις το ΠΣΕ; Αλοίμονον, ανήκουστος προδοσία».

    Ο Άγιος Ιουστίνος μπόρεσε να διίδει την κατάληξη των οικουμενιστικών σχέσεων, που κορυφώθηκαν στις αποφάσεις του Balamand (1993) (=κατάφαση της παπικής αιρέσεως ως αδελφής Εκκλησίας και της Ουνίας, που συμμετέχει επίσημα στον Διάλογο) και του Porto Allegre (2005) (= αποδοχή της προτεσταντικής Εκκλησιολογίας), αλλά και στην καταξίωση de facto της «βαπτισματικής Θεολογίας», «της κοινής διακονίας» χωρίς ενότητα πίστεως, της «διευρυμένης Εκκλησίας» και του «πολιτιστικού πλουραλισμού».

    Ο Οικουμενισμός σ’ όλες τις διαστάσεις και εκδοχές του έχει αποβεί αληθινή βαβυλώνιος αιχμαλωσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όλων σχεδόν των τοπικών ηγεσιών της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η καύχηση και ο αυτοθαυμασμός των Οικουμενιστών μας «για μια δήθεν νέα εποχή, που άνοιξε το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τις πατριαρχικές Εγκυκλίους των ετών 1902 και 1920, δεν δικαιώνονται», διότι «αυτό που κατορθώθηκε είναι να νομιμοποιήσουμε τις αιρέσεις και τα σχίσματα του Παπισμού και του Προτεσταντισμού». Αυτό είναι το κατασταλαγμένο συμπέρασμα του αγαπητού αδελφού π. Θεοδώρου Ζήση, το οποίο αδίστακτα προσυπογράφω.

    Είναι, λοιπόν, φανερό, ότι ο Οικουμενισμός αποδείχθηκε πλέον ως εκκλησιολογική αίρεση, ως ένας «δαιμονικός συγκρητισμός», που επιδιώκει μία ομοσπονδιακή ενότητα της Ορθοδοξίας με την δυτική αιρετική πανσπερμία. Έτσι όμως, η ορθοδοξία δεν επηρεάζει σωτηριολογικά τον μη ορθόδοξο κόσμο, διότι έχει εγκλωβισθεί αυτή, στα πρόσωπα των κατά τόπους Ηγεσιών της, στις παγίδες του Οικουμενισμού, που κατεργάζονται την φθορά και την αλλοτρίωσή της.
    Αντί λοιπόν, η εκκλησιαστική Ηγεσία μας, να ακολουθεί το παράδειγμα των Αγίων μας Πατέρων στη διαφύλαξη της Ορθοδοξίας, ως της μόνης δυνατότητος σωτηρίας ανθρώπου και κοινωνίας, πράττει ακριβώς το αντίθετο: συμφύροντας την Ορθοδοξία με την αίρεση, στα όρια του Οικουμενισμού, και ουσιαστικά καταξιώνοντας την αιρετική πλάνη, επιφέρει την άμβλυνση των κριτηρίων του ορθοδόξου πληρώματος και στερεί και αυτό και τον κόσμο από την δυνατότητα σωτηρίας.
    Με αυτό τον τρόπο απορρίπτονται οι άγιοι Πατέρες και η διδασκαλία τους, με την ανατροπή της πίστεως και πράξεως της αρχαίας Εκκλησίας. Η «μεταπατερικότητα», δηλαδή, είναι στην ουσία της αντιπατερικότητα, διότι η προτεσταντίζουσα αυτή κίνηση απο­δυναμώνει την πατερική παράδοση, χωρίς την οποία η Ορθοδοξία παραμένει αθωράκιστη στην δίνη του Οικουμενισμού και την εξυπηρέτηση των σχεδίων της Νέας Εποχής. Και για να παραφράσουμε τον Ντοστογιέφσκυ: «Χωρίς Πατέρες όλα επιτρέπονται»! Κατά τον Άγιο Γρηγόριο όμως τον Παλαμά, «τούτό εστιν αληθής ευσέβεια, το μη προς τους θεοφόρους Πατέρας αμφισβητείν».

    http://orthodoxostypos.gr
    Αναρτήθηκε από socratesnios σ

    Μου αρέσει!

  3. Η ΑΥΤΟΠΑΓΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

    Ο Πρόεδρος Ερντογάν αποτελεί ένα ακόμη βασικό «εξάρτημα» και «ιμάντα» της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Αυτό είναι απολύτως αληθές. Είναι αδιαμφισβήτητο. Για δε τους πάρα πολύ μυημένους περί τα διεθνικά θέματα και περί του ρόλου των μυστικών εταιρειών (πχ, εωσφοριστές, πεφωτισμένοι, CFR, σιωνιστές), αυτό είναι γνωστό, ολοφάνερο και με 1000 μάλιστα απτές αποδείξεις. Είναι δε επιπλέον μια ακόμη απλή και πικρή διεθνική πραγματικότητα, που αυτή τη φορά αλληλο-σχετίζεται στενά και επικινδύνως με τη δοκιμαζόμενη Ελλάδα, διαμέσου του εν λόγω μεγάλου διεθνικού δρώντα: τον σημερινό πρόεδρο της Τουρκίας.

    Κοντολογίς, η πιο μεγάλη, τρομακτική και αμετάκλητη αλήθεια είναι η εξής: ο συνεχιζόμενος από το Μάρτιο του 2011 Γ’ Γενικός Πόλεμος θα προχωρήσει στη νέα του φάση, την 4η φάση, που ακούει στο όνομα Ελληνο-Τουρκική διένεξη. Και προσοχή. Όχι, αυτή η 4η φάση, από τις συνολικά 7 φάσεις, του εν εξελίξει Παγκοσμίου Πολέμου δεν θα προέλθει από κάποιο δήθεν «στρατιωτικό ατύχημα» ή έστω από κάποια δήθεν λάθος κίνηση, ας πούμε περί των θαλάσσιων ερευνών για τα ενεργειακά κοιτάσματα, κλπ. Σίγουρα όχι. Αυτό το σενάριο ή η εκδοχή δεν υπάρχει. Τελεία.

    Οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ότι όλα όσα συμβαίνουν σε ολόκληρη την υφήλιο σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα άκρως λεπτομερές και εωσφορικό σχέδιο που έχει τις ρίζες του στην αρχαία Βαβυλώνα, στους απογόνους του Ιούδα και στους σημερινούς απογόνους τους: τους εωσφορο-σιωνιστο-ιλλουμινάτους. Τέρμα. Έως εδώ. Εάν αυτό δεν γίνει κατανοητό, τότε όλα όσα ζούμε στις μέρες μας θα τα εκλάβουμε είτε ως μια δήθεν απρόβλεπτη «ατυχία» είτε ως μια δήθεν χρονική και μόνο «σύμπτωση» του χρόνου με τα τρέχοντα και τα επερχόμενα γεγονότα. Κάτι που είναι απολύτως! λαθεμένο και ιδιαιτέρως επικίνδυνο τόσο για την Ελλάδα μας όσο επίσης και για τις οικογένειές μας.

    Διαβάστε: Όλα, μα όλα!, όσα λαμβάνουν χώρα είναι λεπτομερώς προσχεδιασμένα. Όλα είναι γραπτώς προμελετημένα. Όλα είναι στο παραμικρό προγραμματισμένα. Και όλα! θα γίνουν έτσι ακριβώς! όπως τα προσχεδίασε, με το «Μέγα» στοχο-χρονο-διάγραμμά της, η εωσφορογενής Νέα Τάξη Πραγμάτων, των γνωστών Πρωτοκόλλων. Χωρίς άλλο δε, ο Τριαδικός Θεός θα επιτρέψει/παραχωρήσει να επισυμβούν όλα αυτά τα ασύλληπτα γεγονότα, λόγω της γενικής μας αποστασίας από τον άγιο δρόμο Του. Αυτά.

    Εξηγούμαι. Στην παρούσα χρονική φάση και περίοδο, το «πρωτοκολλημένο» σχέδιο των πεφωτισμένων προέβλεπε ότι, ο Ερντογάν θα έπρεπε να «αντιμετωπίσει» μια σειρά πολύ μεγάλων προβλημάτων και ζητημάτων. Τα κυρίαρχα από αυτά τα «σιωνιστο-φυτεμένα» προβλήματα στο εσωτερικό είναι τα ακόλουθα: πρώτο πρόβλημα είναι το Κουρδικό. Δεύτερο ζήτημα είναι οι τζιχαντιστές. Τρίτο έρχεται το πρόβλημα με τους παλαιούς και σκληροπυρηνικούς απογόνους του Κεμάλ, τους Κεμαλιστές, που υπηρετούν και ελέγχουν έμμεσα τον τουρκικό στρατό. Τέταρτο πρόβλημα είναι οι αθέατοι, «υπνωτισμένοι» και υπερ-επικίνδυνοι Γκιουλιστές, που περιμένουν τον Σουλτάνο με καρτερικότητα στη γωνία. Τέλος, το πέμπτο πρόβλημα ενεφανίσθη μετά το «πραξικόπημα», όταν ο ίδιος ο Ερντογάν αποδυνάμωσε τις Ένοπλες Δυνάμεις και ιδιαίτερα την τουρκική Πολεμική Αεροπορία.

    Παρομοίως, τα προβλήματα στο εξωτερικό είναι και αυτά εξίσου πολλά και μάλιστα είναι πολύ πιο σύνθετα, όσο δε και απρόβλεπτα. Η προοπτική δημιουργίας ενός τεράστιου και ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους, με τους λοιπούς Κούρδους του Ιράκ και της Συρίας, έρχεται πρώτο. Οι διεσπαρμένοι Κούρδοι επιδιώκουν αυτονομία, ο δε συνολικός τους πληθυσμός ξεπερνά συνολικά τα 35 εκατ. Ακολουθεί στη συνέχεια το πρόβλημα που έχει όνομα και επώνυμο: Ρωσία, πρόεδρος Πούτιν. Εδώ η κατάσταση και όλα τα σχετιζόμενα και απρόβλεπτα να μετ-εξελιχθούν στο μέλλον γεγονότα ξεπερνούν τα όρια της επιστημονικής φαντασίας.

    Ο Ρώσος πρόεδρος θα ξεσπάσει με τρόπο τύπου «Αρμαγεδώνα», αφού ο Σουλτάνος έχει κάνει ανάμεσα στ’ άλλα τόσες και τόσες «παλληκαριές», όπως λόγου χάρη: η δολοφονία ρώσου πρέσβη, ο θάνατος του ρώσου πιλότου, η «τυχαία» καταστροφή του ρωσικού πλοίου «επικοινωνιακού-αστακού» στο Βόσπορο, οι σχετιζόμενοι θάνατοι λοιπών ρώσων στρατιωτών στη Συρία, η δήθεν εξαφάνιση του Ερντογάν, κοκ. Πέραν τούτων, οι γενικότερες σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση και κυρίως με την Αμερική και τη Γερμανία, είναι οριακά καταστροφικές. Ξεπερνούν κατά πολύ τα όποια ιστορικά και εκλογικευμένα διεθνή δεδομένα και καταστάσεις.

    Η μέχρι σήμερα πολιτική πορεία του Τούρκου προέδρου είναι άλογη, άκρως ασταθής, αλυσιτελής και ασύλληπτα αλλοπρόσαλλη. Το δήθεν «διπλό» παιχνίδι της Άγκυρας με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ είναι για πολλά γέλια. Οι εντεινόμενοι και χαζοί νεο-οθωμανικοί μεγαλοϊδεατισμοί αποτελούν το κύριο πολιτικό στίγμα και «δόκανο» πάνω στο οποίο θα πιαστεί σχετικά σύντομα ο Ερντογάν. Ομοίως, το «εωσφορο-στημένο» δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου είναι ένα ακόμη ζήτημα που συνεχίζει να γεννοβολά και να καίει σιγά-σιγά τόσο τη γείτονα χώρα όσο και τον ίδιο τον πρόεδρό της Ερντογάν. Οι πεφωτισμένοι ήδη κατέστησαν τον Τούρκο ηγέτη και την χώρα του τον «Μεγάλο Διπλό Ασθενή».

    Επίσης, πέραν τούτων, «γαβγίζει γιατί είναι στριμωγμένος από παντού…», λένε και συζητούν πολλοί από τους παροικούντες στις Βρυξέλλες, για τον έξω φρενών εθνικισμό και την ακατάσχετη αντιδυτική υστερία που έχει καταλάβει τον Ταγίπ Ερντογάν. Προσέτι, σας θυμίζω ότι ο Τούρκος Πρόεδρος, πριν την επίσκεψή του στο Οβάλ Γραφείο, έκανε μια «κυκλική» περιοδεία στην Ινδία, τη Ρωσία και την Κίνα, θέλοντας να στείλει κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα ισχυρό μήνυμα στην Ουάσιγκτον, ότι δήθεν έχει και άλλη εναλλακτική λύση. Φυσικά, το εν λόγω διεθνικό μήνυμα του Τούρκου Προέδρου καθόλου δεν επηρέασε τη μετέπειτα συνάντησή του με τον Αμερικανό ομόλογο του.
    Οι ΗΠΑ βλέπετε έχουν το δικό τους κοσμο-σχέδιο και γνωρίζουν πολύ καλά ότι η  Άγκυρα δεν μπορεί να γίνει ποτέ της στρατηγικός εταίρος τόσο της Ρωσίας όσο και της Κίνας. Το μόνο που μπορεί να κάνει η Άγκυρα με αυτές τις 2 χώρες είναι να έχει επιφανειακές σχέσεις και ίσως να μπορέσει, εν τέλει, να αυξήσει το ισοζύγιο των εμπορικών της συναλλαγών. Και το κερασάκι: η  συνάντηση του Ερντογάν με τον Τραμπ διήρκεσε 22 ολόκληρα λεπτά… Σας υπενθυμίζουμε ότι η αντίστοιχη συνάντηση με τον πρώην Πρόεδρο Μπους, στις 5/11/2007, κράτησε 1,5 ώρα. Επιπροσθέτως, η συνάντηση με τον Πρόεδρο Ομπάμα,  στις 7/12/2009, που είχε αρχικώς προγραμματιστεί για 5-10 λεπτά, διήρκεσε τελικώς 45 λεπτά.

    Ας πάμε λίγο πιο πέρα. Ας δούμε επιλεκτικά κάποια γεγονότα και περιστατικά που αυτο-παγιδεύουν, αυξητικώς και άκρως επικινδύνως, τον πρόεδρο της Τουρκίας. Χάρηκε, λόγου χάρη, ο λαός της Τουρκίας μετά την αμερικανική επίθεση κατά της Συρίας με πυραύλους. Εντούτοις, από την άλλη, δεν φαίνεται να έδειξε όμως τον ίδιο ενθουσιασμό και η δήθεν όψιμη και εικονική «σύμμαχός της» Ρωσία. Αμέσως μετά, γελοιωδώς και χωρίς εσωτερική αλήθεια ή σχετική πολιτική πυξίδα, την οποία φυσικά γνωρίζουν και κρατούν μόνον οι ιλλουμινάτοι, κυκλοφόρησαν πληροφορίες ότι δήθεν η Τουρκία επανέρχεται για μια ακόμη φορά στην παλαιά της θέση ή, δηλαδή, περί της δήθεν απαίτησής της για την απομάκρυνση του προέδρου Άσαντ από την εξουσία.

    Και αυτό το σιωνιστο-διατεταγμένο πολιτικό «σχέδιο-γαϊτανάκι» συνεχίζεται. Διαχρονικώς. Βήμα με βήμα. Η δε κεντρομόλος δύναμη συγκράτησης των διεθνικών γεγονότων και κινδύνων μειώνεται. Η νέα «εξέλιξη» θα φέρει, με μαθηματική ακρίβεια, τη γείτονα ξανά σε μια επόμενη ανελισσόμενη τροχιά και δίνη, που θα φτάσει λόγω των στενών στην τελική της σύγκρουση με την παντοδύναμη Ρωσία. Τη χώρα του σκληρού Πούτιν.

    Βεβαίως, λίγο ενωρίτερα, τα διεθνικά πράγματα ήσαν πολύ διαφορετικά. Τότε οι Τούρκοι, και μόνον ο λαός, που βρίσκεται άθελά του σε λήθαργο αγνοίας, ήσαν χολωμένοι με τις ΗΠΑ. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών είχε τότε απορρίψει τα πολιτικά αιτήματά τους ή, δηλαδή, να παραγκωνισθούν οι Κούρδοι της Συρίας και στη θέση τους να δράσει κατά του Ισλαμικού Κράτους ο τουρκικός στρατός.

    Εκεί βλέπετε οδήγησαν, με δαιμονική μαεστρία, οι πεφωτισμένοι το δυστυχή, άτυχο και μελλοντικό καταστροφέα της ίδιας της χώρας του, Ερντογάν. Αφού, ούτε αρραβωνιάζεσαι ούτε παντρεύεσαι ούτε αλλάζεις συμμάχους ανά εβδομάδα ή ανά ώρα. Αυτό είναι πολιτική ή Άνωθεν δοθείσα τρέλα. Είναι παραλογισμός. Αυτές οι διεθνικές σχέσεις χτίζονται με κόπους, θυσίες και έχουν βάθος χρόνου. Η αλλοπρόσαλλη στάση της Τουρκίας, κυρίως έναντι των ΗΠΑ και της Ρωσίας, δείχνει την παράφρονα στάση του σκοτισμένου Ερντογάν και τον πολιτικό ζόφο που βιώνει καθημερινά η εξωτερική πολιτική της γείτονος χώρας.

    Όπως λοιπόν έχει υπογείως σχεδιασθεί εδώ και δεκαετίες και συνεχίζει βήμα-βήμα να υλοποιείται με κάθε λεπτομέρεια, το εωσφορο-σιωνιστικό σχέδιο, που φέρει την ετικέτα «Η Αυτοπαγίδευση Ερντογάν», έτσι και όλα κατά γράμμα εξελίσσονται. Όλα «βαίνουν καλώς». Βεβαίως, τόσο η Τουρκία όσο και ο ίδιος ο Ερντογάν βρίσκονται αντικειμενικά σε εξόχως δεινή θέση. Αυτό οφείλεται πρωτίστως στο σημερινό ηγέτη-τους-μαριονέτα. Οφείλονται στις άνωθεν, έξωθεν και άκρως αντι-τουρκικές «επιλογές Ερντογάν». Και το χειρότερο δε είναι το ακόλουθο: το «μέγαρο με το ανθισμένο λιβάδι» του Ερντογάν έχει πολλούς που υπηρετούν με θέρμη και με αδρά ανταλλάγματα τον κεντρικό στόχο των παγκοσμιοποιητών.

    Όλοι οι «σωστοί» άνθρωποι-κλειδιά βρίσκονται εδώ και δεκαετίες στη θέση τους. Στη θέση τους επίσης βρίσκονται και τα περισσότερα μέλη της ευρύτερης οικογένειας του Σουλτάνου. Οι τόσοι-και-τόσοι καλοπληρωμένοι αυλοκόλακες, που θέλγονται παραφρόνως από την οσμή του άφθονου χρήματος, είναι ομοίως και αυτοί στη θέση τους. Οι αθέατοι και «φίλοι» του Σουλτάνου στο εξωτερικό συνεχίζουν και αυτοί υπογείως να σκάβουν το λάκκο του εν αγνοία, αλλά όμως τρεις-ευτυχισμένου, «υπερ-παντοδύναμου» και πλέον «ακαταμάχητου» Ερντογάν. Γελούν όλοι μέσα τους με το χαζό και υπερφίαλο χάλι του. Την κατάντια του. Χαίρονται που ένα αμούστακο παιδάκι, από μια κάποτε φτωχογειτονιά, κατάφερε δήθεν να γίνει σήμερα πια!: ο Μέγας και ο Τρανός Σουλτάνος…

    Κατά συνέπεια και κατά τα λοιπά, η δυστυχής Τουρκία θα συνεχίσει να κατρακυλά προς το μέγα γκρεμό και την απερίγραπτη καταστροφή. Οσονούπω. Ο δε Ερντογάν θα εκλείψει, κατά το υπεραιώνιο, απαρέγκλιτο και αμετάλλακτο εωσφορο-σχέδιο των πρωτοκόλλων. Και επειδή, όπως έλεγε ο Άγιος Παίσιος, το καλύτερο πρακτορείο ειδήσεων είναι οι σχετικές προφητείες των Αγίων μας: Το 1/3 της Τουρκίας θα εξαφανισθεί, το 1/3 Ελληνο-εκχριστιανισθεί και το 1/3 θα γίνει «κόκκινη μηλιά», ή άλλως Κουρδιστάν, με ολίγον μεγαλύτερη Αρμενία κλπ (Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός).

    ΕΓΡΑΨΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΗΟΙ
    http://www.ελληνορωμηοί.gr
    triklopodia.gr

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.