Η Τουρκία δεν διεκδικεί αλλά ανακοινώνεις κυριαρχία στα Ίμια κι ο αμερικανοτσόγλανος κάνει διάβημα σε επίπεδο γενικού γραμματέα υπουργείου!

Πουλημένα τομάρια! Αμερικανοτσολιά Κοτζιά και κανακάρη του εργολάβου δημοσίων έργων της αμερικανοφασιστικής χούντας!

Παρέμβαση από την τ. αρείου Πάγκου των μνημονίων & των αναδρομικών τους!

Παρέμβαση από την κ.Θάνου, σύμβουλο πλέον στο Μαξίμου, η οποία ενοχλείται με τους πρώην συναδέλφους της σχετικά με την υπόθεση Novartis:
«Για ποιο λόγο το προεδρείο της Ένωσης Δικαστών & Εισαγγελέων δεν έβγαλε μια ανακοίνωση υποστηρικτική;;;;;;;;;;


ΠΡΟΣΟΧΗ! H Συμφωνία Κοτζιά με Αλβανία μοντέλο παραχώρησης και για Καστελόριζο

Από το "PRESS-GR"
Greta Christofilopoulou 

 Αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού γλεντάνε οι κότες… 
Σε επαναπροσδιορισμό της ΑΟΖ στο Ιόνιο προχωρά -σύμφωνα με ασφαλέστατη διπλωματική πηγή- ο ΥΠΕΞ Κοτζιάς, με την υπογραφή νέας Συμφωνίας, βάσει της οποίας Ελλάδα, παραιτείται του δικαιώματος να θεωρηθεί ως σημείο εκκίνησης των 12 μιλίων η βραχονησίδα Μπακρέτα βόρεια της…

8 σκέψεις σχετικά με το “Η Τουρκία δεν διεκδικεί αλλά ανακοινώνεις κυριαρχία στα Ίμια κι ο αμερικανοτσόγλανος κάνει διάβημα σε επίπεδο γενικού γραμματέα υπουργείου!

  1. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ

    Τα τωρινά γεγονότα που ζούμε δεν είναι κάτι πρωτάκουστο για τους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Έχουν προβλεφθεί από τους Αγίους και τους Πατέρες της Ορθοδοξίας. Δεν είναι όμως ο στόχος του παρόντος άρθρου να δώσει έμφαση στην φράση «Έξελθε εξ αυτής ο λαός μου, ίνα μη συγκοινωνήσητε ταις αμαρτίαις αυτής και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβητε» (Αποκαλ.ιη’,4), αλλά να δώσει το στίγμα του γιατί φτάνουμε στο σήμερα, για ποιον λόγο δηλαδή ως άτομα ξεχωριστά, ως κοινωνία εν γένει φτάσαμε στο έσχατο αυτό σημείο.

    Τρόπος ζωής του κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού είναι το να αγαπάμε τον διπλανό μας, και όλοι μαζί να ζούμε μέσα στην Αγάπη του Τριαδικού Θεού. Τι σημαίνει Αγάπη και πόσο απέχουμε από αυτήν σήμερα; Νιώθετε τον πόνο του συνανθρώπου σας, τον συμμερίζεστε με πράξεις; «Αγαπάτε» τον συνάνθρωπό σας με ζήλεια, φθόνο, κακία και πολλές φορές μίσος; Ζείτε μέσα στο μέτρο ή όχι; Ποθείτε κάτι που ανήκει στον συνάνθρωπο και θέλετε να του το πάρετε ή τον φθονείτε επειδή αυτός το έχει και εσείς όχι; Μήπως ενώ έχετε γυναίκα δική σας θέλετε να παίρνετε
    και την γυναίκα άλλου; Κατηγορείτε τον άλλον για τα σφάλματα τα δικά σας, φορτώνοντάς του τα; Είστε εγωιστές; Αυτές είναι λίγες απλές ερωτήσεις, στις οποίες ο καθένας ας δώσει την απάντηση για τον εαυτό του.
    Θα μπορούσα να διατυπώσω και άλλες πολλές· αναρωτηθείτε μόνοι σας. Στο σήμερα, ο τρόπος ζωής που κάνουμε δεν έχει καμία σχέση με δίκαιο, ηθική, μέτρο, πίστη, αγάπη και ελευθερία. Οι βασικές δηλαδή αρχές των Ελλήνων αλλά και της Ορθοδοξίας καταπατούνται βάναυσα. Θέλουμε να ονομαζόμαστε Έλληνες, δηλαδή φωτεινοί νόες, μα μόνο σκοτεινοί είμαστε. Και τι αλήθεια μπορούμε να περιμένουμε με αυτήν την κατάσταση; Ξαφνικά ως «δια μαγείας» να έρθουν όλα καλά; Όχι, αυτό δεν θα γίνει, γιατί όταν παρανομείς δεν κερδίζεις· αντίθετα λαμβάνεις
    τιμωρία. Από ποιον; Μα, από τον ίδιο σου τον εαυτό. «Ό,τι σπείρεις θερίσεις» και αυτό γίνεται συνεχώς.…

    Πάμε πίσω τώρα τον χρόνο: όλη η κακή μας συμπεριφορά που πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος ζωής και έτσι είναι η κοινωνία συμβαίνει γιατί τέτοια παιδεία λάβαμε. Για να το πω αλλιώς: γεννιέται ένα μωρό, εσύ, που είσαι καρπός αγάπης και μεγαλώνεις και αντί να παραμείνεις αγνός και καλός όπως ένα παιδί, γίνεσαι κακός, μοχθηρός, ανταγωνιστικός, ζηλιάρης και τα λοιπά κακά. Γιατί; Ποιος φταίει; «Με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις» λέει ο σοφός λαός. Άρα, όταν δεν είμαστε στο περιβάλλον της Αγάπης, κάποιοι
    φρόντισαν να μην είμαστε. Κι αφού βλέπουμε ότι πάμε στον γκρεμό, γιατί δεν σταματάμε την πτώση; Ακόμα και όσοι από εσάς νομίζετε ότι τα κακά οικονομικά, ή τα πολιτικά ή άλλα τέτοιου είδους αδιέξοδα δεν έχουν σχέση με το θέμα, πλανάστε. Όλα έχουν σχέση, όλα είναι αλληλένδετα.

    Ο καθένας από εμάς είμαστε σαν ένας κρίκος μιας αλυσίδας, κι ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Φανταστείτε το σαν εικόνα. Ο καθένας δίνει το ένα χέρι στον διπλανό και ούτω καθ’ εξής. Φτιάχνουμε έτσι μια τέλεια γραμμή. Σήμερα όμως, το ένα χέρι δεν δίνεται στον διπλανό, η γραμμή δεν υπάρχει, η αλυσίδα είναι κομμένη σε πάμπολλα σημεία. Γιατί; Είναι θέμα μόνο παιδείας. Δεν μας έμαθαν την ουσία της Αγάπης, δεν μας έμαθαν την έννοια της αδελφοσύνης. Φταίμε κι εμείς που δεν την ψάξαμε, ενώ είχαμε τα ερεθίσματα. Το αμελήσαμε, το ξεχάσαμε, το
    κακό διογκώθηκε, μας παρέσυρε η φθορά, μας αλλοίωσαν αξίες που δεν ωφελούν τον εαυτό μας.

    Ακόμα και την ύστατη τούτη στιγμή της εσχάτης κατρακύλας, που όλα γύρω μας γκρεμίζονται, ακόμα και τώρα μπορούμε να ανατρέψουμε την κατάσταση. Είναι δυνατόν, πιστέψτε το! Μόνο θέληση χρειάζεται και πίστη σε αυτό. Ας μάθουμε την Αγάπη, αυτήν που δεν μας έμαθαν. Όχι την ιδεολογία, όχι την θεωρία, μα την ουσία, την πράξη στον εαυτό μας και στον διπλανό μας. Και, πιστέψτε το, ο κόσμος θα αλλάξει, όσο κι να σας φαίνεται αυτό εξωπραγματικό. Σας φαίνεται γιατί δεν το δοκιμάσατε, γιατί σας έπεισαν ότι δεν μπορείτε…

    Αγάπη… γνώρισε τον εαυτό σου, ποιος είσαι, γιατί γεννήθηκες, ποιος ο σκοπός σου, τι ήρθες να μάθεις εδώ, για ποιο λόγο περνάς το σχολείο της ζωής. Προστάτευσε τον εαυτό σου από οτιδήποτε δεν είναι Αγάπη: μην κρίνεις τους άλλους, κρίνε πρώτα τον εαυτό σου, μην κατηγορείς αλλά δες πρώτα τι έκανες εσύ. Δώσε το χέρι βοηθείας σε όποιον το έχει ανάγκη, χωρίς να σκεφτείς το γιατί και πώς. Μελέτα τις διδασκαλίες των φωτεινών νοών, των Ελλήνων δηλαδή. Η Αγάπη των Ελλήνων είναι φως για τον κόσμο. Μελέτα κείμενα που σου μαθαίνουν ποιος είσαι,
    το πώς πραγματικά είναι η ζωή. Ήρθες στον κόσμο και είσαι γιος ή κόρη κάποιου κατά σάρκα. Κατά πνεύμα όμως είσαι γιος ή κόρη του Θεού· όπως ρωτάς τον σαρκικό πατέρα σου για να μάθεις τι να κάνεις, γιατί δεν ρωτάς και τον Θεό; Έμεινες στην σάρκα και ξέχασες Αυτόν που είναι ο αιώνιος Πατέρας σου; και περιμένεις να δεις προκοπή όταν ξέχασες τον αλάθητο Πατέρα Σου ή τον ζήτησες μόνο για να σου κάνει τα χατίρια; Πατέρας είναι θα στα κάνει… μα περιμένει να σε βοηθήσει, να σε μάθει. Τι να σε μάθει; Αγάπη ο Θεός, την Αγάπη θα σου μάθει…

    Αγάπη, Αγαπώ… από το Α ως το Ω, σε μια λέξη κρύβεται όλη η ουσία του σύμπαντος. Όχι αγάπη σαρκική, μα νοητή, αγάπη ψυχική, αγάπη θεϊκή. Οδός λύτρωσης και ελευθερίας, οδός αποτίναξης ζυγών, οδός που ακόμα κι εδώ, σε αυτήν την γη φέρνει παράδεισο.

    Εγώ που γράφω αυτά τα λόγια δεν είμαι άξιος να πω παραπάνω, δεν είμαι κάτι παραπάνω από εσάς. Μα γνώρισα την Αγάπη και κατάλαβα πώς μπορεί να γίνει ο παράδεισος εδώ, και στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον πλανήτη. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: είναι αδύνατον να είμαστε και να ζούμε καλά, αν ξεχνάμε την Αγάπη, τον Θεό. Υπάρχουν ανάμεσά μας άξιοι αντιπρόσωποί Του, άξιοι που τηρούν το «γράμμα» Του, αυτοί οι λίγοι, που μπορούν να μας λύσουν όλες τις απορίες μας. Τρέξτε σε αυτούς, μην περιμένετε λεπτό. «Ζητείστε και θα σας δοθεί». Νοήστε τι
    έχετε κάνει έως τώρα, νοήστε τον τρόπο ζωής που ζείτε, ώστε να μετα-νοήσετε και θα αρχίσουν να αλλάζουν όλα. Γιατί; Γιατί απλά ανοίγετε τον δρόμο να ζούμε όλοι μαζί αγαπημένοι, και όλοι εμείς μέσα στην Αγάπη του Θεού. Δεν είναι θεωρία, είναι πράξη. Κάθε μέρα θα γίνονται χιλιάδες θαύματα, γιατί αυτή είναι η Αγάπη.

    Αγάπη δεν είναι μόνο να σταυρώνεσαι Έλληνα, αλλά και να αναστηθείς. Από όλους μας εξαρτάται. Όλοι να είμαστε Ένα.

    Ταπεινά, και με πολλή στενοχώρια για τα σημερινά εκούσια δεινά των Ελλήνων,

    Ο συνάνθρωπός σας.

    Μου αρέσει!

    • Ένα δυναμικό πατριωτικό blog, που γίνεται βαρετό από τα σενδόνια
      μερικών και με τις θρησκόπλικτες παπαριές άλλων!

      Το τι πιστεύεις αγαπητέ συνέλληνα, είναι δικό σου κομπολόι, εγώ βλέπω
      τον χριστιανισμό σαν το απόλυτο κακό που ενταφίασε τον Ελληνισμό.

      Τώρα να μιλάς για αγάπη είναι φοβερά αστείο, όταν ο γιαχβέ σαν ένας εκδικητικός κανίβαλος βασανίζει αιώνια τους ανθρώπους στην κόλαση γιατί αμάρτησαν.

      Αλλά η πλάκα κύριε γενίτσαρε του Έθνους των Ελλήνων, είναι ότι κατά του
      ορθοδόξου καταστατικού (πηδάλιο) κανείς, μα ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να είναι
      αναμάρτητος για τους εβραίους τυχοδιώκτες του χριστιανισμού, λυπηρό!
      Και τι σχέση έχει η ανάρτηση με την εβραϊκή απάτη?

      Μου αρέσει!

  2. Η αυτοκρατορία του Χριστού στη Γη: αρχές βυζαντινής πολιτικής

    Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος*

    ΑΡΧΕΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

    Με τον αυτοκράτορα ύπατο μονάρχη και τον πατριάρχη κορυφαίο ποιμένα ψυχών, το Βυζαντινό κράτος φυσικά θεωρείτο το κέντρο του κόσμου. Η κληρονομιά της Ρώμης αφ’ εαυτή θα μπορούσε να δικαιολογήσει μία τέτοια αντίληψη, όμως η έλευση του χριστιανισμού ενέδυσε την ιδεολογία της υπεροχής με έναν μεταφυσικό μανδύα. «Το Κράτος των Ρωμαίων ου καταλυθήσεται, θα μείνει αλώβητον ανά τους αιώνας, ως πρώτον πιστεύσαν εις τον Δεσπότην Χριστόν» έγραφε ο μοναχός Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης τον 6ο αιώνα, εκθέτοντας λιτά την υπερηφάνεια της ρωμαϊκής παντοδυναμίας και την αυτοπεποίθηση της θείας ευνοίας. Τρεις αιώνες αργότερα, όταν ο Κωνσταντίνος-Κύριλλος αποπειράθηκε να ευαγγελίσει τους Χαζάρους, είπε μιλώντας για το Βυζάντιο: «Στη Γη υπάρχει μόνο ένα αληθινό βασίλειο, που έχει για πρότυπο και υπόδειγμα την ουράνια βασιλεία, αυτό που ποτέ δεν θα καταλυθεί».

    Η μοναδικότητα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας έγκειτο στη μίμηση της θείαςτάξεως. Η θέση του αυτοκράτορος μέσα στην αυλή του, το κράτος του και την υφήλιο ελάμβανε ως πρότυπο την ουράνια τάξη του Χριστού εν μέσω των αγγέλων, των δικαίων και όλης της Κτίσεως, σχήμα που αποτυπώνεται (αλλά δεν περιορίζεται) στην αντίληψη «ένας Θεός στους ουρανούς, ένας βασιλεύς στη Γη», δημοφιλή στη χριστιανική φιλολογία ήδη από τον καιρό του Μ. Κωνσταντίνου. Ο αυτοκράτορας κυβερνούσε το κράτος του (και τον κόσμο κατ’ επέκτασιν) βάσει της αρχής της «οικονομίας». Οικονομία στη βυζαντινή-ορθόδοξη σκέψη ονομαζόταν η διευθέτηση των πραγμάτων σε έναν κόσμο όπου ναι μεν πρέπει να πραγματώνεται η δικαιοσύνη του Χριστού, όμως οι δυσκολίες που προκαλούσε η αμαρτία και η φθαρτή ανθρώπινη φύση επέβαλαν την αναζήτηση συμβιβασμών, εξισορροπήσεων και του μικροτέρου αναγκαίου κακού, ώστε να σώζεται και να διατηρείται η αυτοκρατορία και η Εκκλησία. Η ίδια η αυτοκρατορία (και ο στρατός της, τα δικαστήρια, οι φυλακές, όλες οι ανθρώπινες εξουσίες κτλ) υπήρχε «κατ’ οικονομίαν», δηλαδή δε συμπεριλαμβάνονταν στο σχέδιο το οποίο είχε ο Θεός προορίσει για την ανθρωπότητα, αλλά λόγω της Πτώσεως είχε καταστεί απαραίτητη για το βίο και τη σωτηρία των ανθρώπων.

    Υπηρετώντας λοιπόν τη θεία οικονομία και μιμούμενος την ουράνια τάξη, ο αυτοκράτορας όφειλε να συντηρεί και να προάγει την ειρήνη. Πέραν τον πρακτικών αναγκών, αυτή η αντίληψη συνέβαλε στην εξειδίκευση των Βυζαντινών στη διπλωματία. Διαπραγματευόμενος με τους Σασσανίδες Πέρσες, ο απεσταλμένος του Ιουστινιανού Ιωάννης Πατρίκιος δηλώνει:

    «Μολονότι έχουμε σίγουρη την νίκη, επιλέγουμε την ειρήνη, γιατί πιστεύουμε ότι οι νικητές ζουν κάκιστα και υποφέρουν από τα δάκρυα που χύνουν οι νικημένοι».

    Ο πόλεμος ήταν καταφύγιο εσχάτου ανάγκης και καθήκον που οι χριστιανοί έπρεπε να αναλαμβάνουν «βαριά τη καρδία». Όπως αναφέρει ο Runciman, «ο πόλεμος κατά των απίστων είναι οικτρός και εναντίον αδελφών χριστιανών διπλά ολέθριος». Όπου επικρα-τεί η pax byzantina (βυζαντινή ειρήνη), εκεί συνδυάζεται η ειρήνη της αρτιότερης ανθρώπινης οργανώσεως (pax romana) και η ειρήνη της Αγάπης και της Κυριότητας του Χριστού (pax christiana).

    ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΠΟΛΙΤΕΙΑ

    Η διπλωματία ως συστηματική, επιστημονική σχεδόν διαδικασία αναπτύχθηκε πρώτη φορά στο Βυζάντιο. Αντιλαμβανόμενοι πως η αυτοκρατορία δεν είχε τη δύναμη να επιβάλλεται μονίμως στρατιωτικά στους εχθρούς, οι Βυζαντινοί κατέστησαν δεξιοτέχνες στην πολιτική αντιμετώπιση των εξωτερικών ζητημάτων. Κεντρική θέση στην αυλική γραφειοκρατία είχε το «Λογοθέσιον του Δρόμου», η υπηρεσία υποδοχής ξένων απεσταλμένων η οποία αναπτύχθηκε σε ένα πρώιμο, με τα σημερινά δεδομένα, υπουργείο εξωτερικών. Ωθούμενη από τις ιδεολογικές αφετηρίες της χριστιανικής ειρήνης και της πρακτικής αναγκαιότητος για οικονομία δυνάμεων, η βυζαντινή διπλωματία διαχειριζόταν με κάθε μέσο τις πολυάριθμες γειτονικές δυνάμεις προς όφελος του αυτοκρατορικού συμφέροντος. Η βυζαντινή διοίκηση είχε στη διάθεση της ένα ευρύ δίκτυο πληροφοριών και άρτια γνώση για τον πολιτισμό, τις αντιλήψεις και την πολιτική κατάσταση των γύρω κρατών. Η αυλική εθιμοτυπία για την υποδοχή απεσταλμένων και ηγεμόνων στην Κωνσταντινούπολη συνοδευόταν από ευφάνταστες προσπάθειες εντυπωσιασμού μέσω της επιδείξεως πλούτου και μεγαλοπρέπειας. Πολλές φορές η αυτοκρατορία έστελνε ακριβά δώρα ή χρήματα σε ξένους ηγέτες για να εξασφαλίσει την ειρήνη ή τη συνεργασία. Τα βασιλικά συνοικέσια ήταν συχνά, καθώς οι Βυζαντινές πριγκίπισσες έφερναν στις νέες πατρίδες τους τις συνήθειες και τον πολιτισμό της Κωνσταντινουπόλεως, μαζί με τα προφανή άμεσα οφέλη μίας συμμαχίας επισφραγισμένης με γάμο. Γόνοι βασιλικών οίκων προσκαλούντο στην Κωνσταντινούπολη ώστε να ανατραφούν μέσα στο βυζαντινό περιβάλλον και να διαμορφώσουν την αντίστοιχη συνείδηση. Ως ένδειξη αναγνωρίσεως της φιλίας και των υπηρεσιών τους, ξένοι ηγέτες ελάμβαναν αξιώματα της βυζαντινής αυλής, με τυπικότερο παράδειγμα τον βασιλέα των Βουλγάρων που έφερε το βαρύτιμο τίτλο του καίσαρος, εξ ου και «τσάρος». Σε συμμαχικές χώρες συνέρρεαν Βυζαντινοί τεχνίτες, καλλιτέχνες και ιεραπόστολοι, με στόχο να βοηθήσουν τις λειτουργίες του τοπικού κράτους, να ανυψώσουν τον πολιτισμό του και να διαδώσουν τον Ορθόδοξο χριστιανισμό.

    Η θρησκευτική διπλωματία υπήρξε από τους σημαντικοτέρους και πλέον αποτελεσματικούς άξονες της βυζαντινής πολιτικής: αν και ο ευαγγελισμός δε μεταφραζόταν απαραιτήτως σε μόνιμη συμμαχία και ειρήνη, έθετε τη νεοφώτιστη χώρα αμετακλήτως στη βυζαντινή πολιτιστική και εκκλησιαστική σφαίρα, με εξαιρετικά μακροπρόθεσμες συνέπειες για τις διμερείς σχέσεις. Αυτή η σφαίρα επιρροής, που όριζε ουσιαστικά την έκταση της βυζαντινορθοδόξου οικουμένης, συνιστούσε αυτό που αποκαλείται «Βυζαντινή Κοινοπολιτεία».

    Γράφει ο Dimitri Obolensky, επινοητής του όρου:

    «Ως το έτος 1000 είχε δημιουργηθεί… μια κοινό-τητα κρατών και εθνών, οποία εκτεινόταν απ’ τον Κόλπο της Φινλανδίας ως τη Νότια Πελοπόννησο, κι απ’ την Αδριατική ως τον Καύκασο, κι όλα τους – σε διαφορετικό βαθμό το καθένα – όφειλαν πίστη στη Βυζαντινή Εκκλησία και αυτοκρατορία».

    Εξωτερικά, το Βυζάντιο συνέθετε ένα δίκτυο πίστεως και επικυριαρχίας, μία ιεραρχία εξουσίας που κατέληγε στον ίδιο τον αυτοκράτορα. Ο αύγουστος προΐστατο όλων των βασιλέων της Γης ως ο πατέρας μίας μεγάλης οικογενείας. Κάτω από αυτόν κατατάσσονταν τα έθνη και οι ηγεμόνες αναλόγως με την ισχύ τους, την αρχαιότητα του πολιτισμού τους και το βαθμό των σχέσεων τους με το Βυζάντιο. Για παράδειγμα ο Γερμανός αυτοκράτορας προσφωνείτο «αδελφός» στην επίσημη αλληλογραφία. Ο τσάρος των Βουλγάρων από την άλλη αποκαλείτο «υιός», ενώ δευτερευούσης σημασίας ηγεμονίσκοι και άρχοντες αρκούντο στο χαρακτηρισμό «φίλοι» ή και «δούλοι». Στη βυζαντινή σφαίρα επιρροής ανήκαν κράτη και φυλές της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης (ιδίως Σλάβοι), των Βαλκανίων και του Καυκάσου, όπως και αρκετές πόλεις της Ιταλίας (Βενετία, Αμάλφι κ.α.). Πέρα από το πλαίσιο της Βυζαντινής Κοινοπολιτείας απλωνόταν η βαρβαρότητα, η «ακοσμία των ανιδρύτων εθνών». Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι οι Βυζαντινοί δεν έτρεφαν ισχυρά αισθήματα ανωτερότητος προς όλα τα έθνη, εντός ή εκτός της οικουμενικής τάξεως τους.

    Καθώς το δίκτυο της βυζαντινής κυριαρχίας δε ήταν μόνο αυτοκρατορικό και ιεροπρεπές αλλά και οικογενειακό, η παρέκβαση από αυτό δε νοείτο απλώς ως εχθρότητα αλλά ως ανταρσία του χειρίστου είδους. Ενώ οι Βυζαντινοί έκαναν πολύ συχνά ανταλλαγές αιχμαλώτων με τους Άραβες, ο Βασίλειος Β’ επεφύλαξε σε χιλιάδες Βουλγάρους την τύφλωση μετά τη μάχη στο Κλειδί (1014). Αυτό έγινε, πέραν προφανών λόγων ψυχολογικού πολέμου και παραδειγματισμού, διότι οι Βούλγαροι δε θεωρούντο ξένο, επιτιθέμενο κράτος, αλλά άπιστοι υπήκοοι που είχαν εξεγερθεί εναντίον της βυζαντινής τάξεως και υφίσταντο την ποινή του προδότου.

    ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

    Γιατί το Βυζάντιο (Ε. Γλύκατζη-Αρβελέρ)
    Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας (Ε. Γλύκατζη-Αρβελέρ)
    Η Βυζαντινή Κοινοπολιτεία-Η Ανατολική Ευρώπη, 500-1453 (D. Obolensky)
    Σεμινάρια περί Βυζαντινής διπλωματίας (Συλλογικό, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών)

    *φοιτητής διεθνών, ευρωπαϊκών και περιφερειακών σπουδών (mnovakopoulos.blogspot.gr

    ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΧΕΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΡΑΝΙ ΤΟΥΣ.

    Μου αρέσει!

    • Ρε πυροβολημένε παππού τάσο, κατ’αρχήν το βυζάντιο ονομαζόταν «Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» μετέπειτα ονομάσθηκε βυζάντιο για να δικαιολογήσει
      η εκκλησία την κατοχή από τους Ρωμαίους, οι οποιοι ΚΑΝΕΙΣ αυτοκράτορας
      ΔΕΝ ήταν Έλληνας, μιλούσαν στο τέλος κάνα τσάτρα πάτρα Ελληνικό
      και ήταν κάργα ανθέλληνες!

      Ο χριστός επίσης παππου, ΔΕΝ είναι φυσικό πρόσωπο, παρα μια εβραϊκή
      προφητεία που οι εσσαίοι την ανέβασανΔΕΝ εγεννήθη από κανέναν κρίνο.

      Η καλύτερη καταγεγραμμένη ιστορική εποχή, είναι αυτή της παλαιστίνης τον καιρό
      που υποτίθεται έζησε αυτό το τρολ, αλλά, κανείς ιστορικός, ΚΑΝΕΙΣ, δεν γραφει
      ΤΙΠΟΤΑ για κανένα θεό! Ο εβραίος Ιώσηπος που είναι σύγχρονος του χριστού,
      γραφει για τα πάντα, αλλα τίποτα για τον χριστό!

      Μετά από εκατοντάδες χρονια μαθαίνουμε από τους σιωνιστές ευαγγελιστές,
      είπε αυτό και έκανε εκείνο!
      Μα καλά ρε ανύπαρκτε χέστη, έτσι θα σωθεί ο κόσμος? Κρεμώντας τον θεό
      απάνω σε μια βρώμικη σανίδα με το σώβρακο?
      Μα τέτοια ξεφτίλα!

      Μου αρέσει!

      • Η πρώτη χρήση του όρου «Βυζάντιο» ανιστόρητε και προσκυνημένε,
        ήταν το 1557, από τον γερμανό ιστορικό Hieronymus Wolf
        Γιατί το όνομα της Κωνσταντινούπολης πριν γίνει πρωτεύουσα
        του δολοφόνου Κωνσταντίνου, λεγόταν Βυζάντιο.
        Όλος ο κόσμος το ξέρει σαν «Eastern Roman Empire»

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.